▪️با وجود بحرانی بودن شرایط کار و اقتصاد و ظلم طالبان علیه خانوادهام، من همچنان در داخل هستم. چراکه راهی برای خروج از کشور ندارم. در حال حاضر خانواده من به صورت پنهانی در شهر زندگی میکنند.
▪️پدر من یکی از افسران عالی رتبه در دولت پیشین بوده است. طالبان علیرغم اینکه عفو عمومی اعلام کردند، از دومین روز روی کار آمدنشان برای ما ایجاد دردسر کردند. ابتدا پدرم را سه روز به مکان نامعلومی برده و به سختی شکنجه کردند. ما کاملا از او بیخبر بودیم. در نهایت با پادرمیانی یکی از بیماران من که از نیروهای طالبان بود، موفق شدیم پدرم را به قید ضمانت آزاد کنیم. اما یک هفته بعد مجددا او را دستگیر و دوباره به سختی شکنجه کردند.
▪️من در یک موسسه دولتی کار میکنم. ششماه اول سال که عملا حقوقی به ما داده نشد. حقوق ماههای نوامبر و دسامبر را از صلیب سرخ دریافت کردهام. گفته شده صلیب سرخ تا ۶ ماه این مسئولیت را بعهده گرفته است.
▪️در ادارات دولتی اگر به زبان فارسی صحبت کنید، حق ورود به اداره را ندارید. در هر اداره بروید اگر فارسی زبان باشید باید یک مترجم زبان پشتو با خود ببرید تا کار شما پیش برود. مخصوصا اگر خانم باشید. بیماران پشتون ما اغلب تمایلی به داشتن پزشک زن ندارند. این موضوع باعث دلسردی ما در این شرایط دشوار میشود.
▪️بسیاری از پزشکان عالی رتبه از بیمارستانها برکنار شده و نیروهای طالبان جایگزین آنها شدهاند. حتی جای رؤسای بیمارستانها با افراد بیسواد عوض شده است. گاهی یک مولوی رئیس یک بیمارستان تخصصی مقرر شده است.
▪️عفونامههای طالبان موضوعی کاملا دروغین بوده و صرفا جهت شناسایی و ثبت نام افراد، به ویژه شناسایی اعضای ارتش و مدیران دولت قبلی توسط استخبارات طالبان بود. عفو عمومی یک دروغ بود. یک فریب و دام استخباراتی بود. با بسیاری از افرادی که دارای عفونامه بودند برخوردی مشابه برخوردشان با پدرم را دیدم. مانند خانوم عالیه عزیزی رئیس زندان زنان در هرات که ۴ ماه است ناپدید شده و از زنده و مرده او خبری نیست. طالبان ادعا میکند او به خارج از افغانستان رفته است. اما شوهر خانم عزیزی میگوید؛ چطور ممکن است همسرم به خارج کشور برود و من بیخبر باشم؟!
▪️اگر از طالبان برای اینکار شکایت کنیم که چرا بدون داشتن هیچ جرمی مردم را شکنجه میکنند، تهدید به مرگ میشویم. شکایت خود ما باعث دستگیری و شکنجه شدید دو برادرم شد. طالبان میگویند هرکس که ۱۰ سال با دولت پیشین همکاری کرده باشد، قطعا باید خونش ریخته شود.
▪️مردم برای امرار معاش مجبور هستند وسایل خانه خود را بفروشند. هزینه تامین دارو، غذا، پوشاک و… بسیار بالاست. مردم توانایی تامین آنها را ندارند. به ناچار به فرزند فروشی روی میآورند تا شاید کودکشان نزد خانوادهای دیگر زنده بماند و از پول فروش او بقیه فرزندانشان را سیر کنند که از گرسنگی نمیرند. بسیاری از خانوادهها نوزادان خود را به قیمت ناچیزی در زایشگاهها به فروش میرسانند. یا کودکان ۸ و ۹ ساله خود را مجبور به ازدواج میکنند. فقط برای کسب اندک درآمدی که از گرسنگی نمیرند. این موضوع بسیار نگران کننده است.
▪️طالبان میگویند ما ۲۰ سال تحقیر شدیم و در جنگ بودیم، امروز آمدهایم تا عقدههای خود را تلافی کنیم. من به آنها میگویم کشور را تکهتکه نکنید و اداره آن را به دست پاکستان نسپارید. با تمام اقوام برادروار زندگی کنید. عرصه را به هموطنان خود تنگ نکنید. دست از آزار و شکنجه بردارید. درست است که امروز حکومت به دست شماست اما اجازه بدهید مردم هم زندگی کنند.
▪️در روزهای ابتدایی حضور طالبان یک خیزش مردمی رخ داد که متاسفانه تعداد زیادی شهید به دنبال داشت. بعد از آن دیگر مردم جرأت اعتراض ندارند، چرا که هر صدای معترضی تا پیش از غروب آفتاب، خاموش خواهد شد. مردم به جای شکایت یا ایستادگی در مقابل طالبان، ترجیح میدهند از کشور فرار کنند.
▪️اگر به اداره دادگستری مراجعه کنید میبینید که تمام افراد عالی رتبه از نیروهای طالبان هستند. خبری از وکلا و رؤسای پیشین نیست. در آنجا نه کسی حق فارسی صحبت کردن دارد و نه حق داشتن وکیل مدافع. عملشان به قانون نیز بر اساس تفسیری از شرع اسلام است که خودشان قبول دارند، نه شریعت واقعی اسلام و نه قانون اساسی کشور. برخی از قضات و کارمندان امروز این اداره، حتی سواد خواندن و نوشتن ندارند. ولی طالبان میگویند ایتها برای تطبیق شریعت اسلامی باید روی کار باشند.
▪️اغلب نیروهای طالبان که در کابل هستند، افغان نیستند. من آنها را خودم دیدهام و همهروزه میبینم. بیشتر پاکستانیاند. این موضوع به راحتی از روی نوع صحبت کردن و لباسهایشان قابل تشخیص است. تعداد کمی هم که افغان هستند، سالها در پاکستان آموزش دیده و تحصیل کردهاند. بنابراین فهم اینکه به طور قطع طالبان تحت حمایت پاکستان و مخصوصا حمایت مالی و نظامی این کشور هستند، سخت نیست.
▪️تمام نیروهای طالبان کاملا مسلح هستند. حتی کودکان آنها هم یک کلاشینکوف با خودشان دارند. در شرایط بحرانی کنونی، عموما آنها را میبینید که در رستورانها و هتلهای شیک مشغول غذاخوردن و وقتگذرانی هستند. آنها و وابستگان به آنها به لحاظ اقتصادی هیچ مشکلی ندارند. این موضوع نشانگر دو نکته است: ۱/ طالبان از تمام منابع افغانستان برای نیروهای خود استفاده میکنند و ذرهای از آن منابع را در اختیار مردم نمیگذارند ۲/ از بیرون هم حمایت میشوند و این حمایت کننده کسی نیست جز پاکستان. بسیاری از آنها را نیز در هرات دیدهام که حتی معمولیترین مسیرها و مکانهای شهر را نمیشناختند. این نشان میداد آنها برای اولین بار به آنجا آمدهاند و خدا میداند از کجا برای حمایت از طالبان به آن شهر انتقال داده شدهاند.
▪️این موضوع بسیار واضح است که صحبتهای طالبان کاملا دروغ بوده و عملشان با شعارهایشان در رسانهها بسیار متفاوت است. طالبان به مردم اجازه تجارت و مصرف مواد مخدر نمیدهند اما برای خودشان کاملا آزاد است. علاوه بر تجارت مواد مخدر خودشان انواع این مواد را از جمله مانند چرس و بنگ را به راحتی در ملا عام استفاده میکنند. https://panjshirnews.com/vdciczaq2t1av.bct.html
panjshirnews.com/vdciczaq2t1av.bct.html
