نه فقط از روزی که امارت روی کار آمد، بلکه از ۲۰ سال قبل اینها با زنان رویکرد مستبدانه و افراطی داشتهاند. از کابل و ولایات اخبار زیادی داریم که زنان معترض سرکوب میشوند و صدای آنان خاموش میشود. دختران قهرمان بامیان در حرکت اخیر به برنامهای دعوت میشوند، ولی زمانی که در برنامه شرکت میکنند، پروژهای سازماندهی شده از طرف امارت و به نفع آنها بوده است. اما مردم و زنان افغانستان آگاه هستند و بیرق و پرچمهای آنان را پاره کردند. همیشه اینطور است که اگر برنامههای اعتراضی ما پیش چشم رسانه با خشونت مواجه نشود، بعدا پسلرزههایی دارد که قابل پیشبینی نیست. مثلا در یکی از برنامههای ما که هزاران خانم شرکت کردند در روز سوم روی کار آمدن امارت، مردم به جادهها رفته بودند. ما تظاهرات را تا آخرین دقیقه ادامه دادیم و لحظه به لحظه بر تعدادمان افزوده میشد. مردم نیز جرأت پیدا میکردند تا صدای خود را بلند کنند اما با تاسف در آخرین دقایق کار به خشونت کشیده شد. به سمت مردم شلیک کردند و دوستان ما را به مدتی زندانی کردند. با خبرنگاران نیز با خشونت رفتار شد. دوربینهای آنان را گرفتند و هر چه از برنامه و مصاحبه با ما ضبط کرده بودند را حذف کردند.
این فعال حقوق زنان توضیح داد: در جریان برنامه بامیان مردم پراکنده شدند و طالبان نتوانستند کاری بکنند اما با تاسف پس از برنامه بیش از ده نفر از دختران را دستگیر کردند. تنها خانواده دو نفر از این افراد تأیید کردهاند که دخترانشان آزاد شدهاند. آنها هم با وساطت والی و برخی از اهالی آزاد شدهاند، اما دختران دیگر در بند هستند و از سرنوشت آنها خبری نیست. ما در این رابطه برنامه دادخواهی نیز به راه خواهیم انداخت.
از زمان روی کار آمدن امارت اسلامی گویی این تبدیل به وظیفه ما شده است. آنها دستگیر میکنند و ما در پی آزاد کردن هستیم. هرچند که ممکن است برنامههای ما تاثیر زیادی نداشته باشد اما سعی میکنیم آواز دختران خود را به جهانیان برسانیم تا امارت آنها را آزاد کند. بگوییم که برخورد با آنها اصلا درست نیست. برخورد با تمام مردم افغانستان عقدهمندانه است.
همچنین امارت دید دوگانهای دارد. اگر زنان اعتراض بکنند و خواهان حقوق خود باشند آن را به خشونت میکشاند اما وقتی تعدادی از خانمها که به نفع امارت و سازماندهی شده صحبت میکنند و شاید از خانوادهها و نزدیکان خود آنان تظاهرات میکنند، امنیت را برایشان تامین میکنند. این برخورد دوگانه از سوی امارت در تمام بخشها وجود دارد. بر اساس دیدگاه مذهبی، زبانی و قومی خود نظر میدهند و مردم ما را همه روزه شکنجه میکنند.
او در پاسخ به اینکه آیا نگران تبعات فعالیتهای خود از جمله مصاحبه و اعتراض در کابل نیست؟ گفت: بدون شک خطر وجود دارد ولی ما زنان افغانستان باید این صدا را به جهان برسانیم که زنان قهرمان هستند. ما رو به روی میله تفنگ یک گروه تروریستی ایستادهایم و خواهان حقوق خود هستیم. اگر در کشورهای دیگر تظاهرات میشود، آنها در حکومتی مشروع که حرف را میفهمد، جامعه مدنی را باور دارد و با مدنیت آشناست صدای خود را بلند میکنند. ما اگر صدای خود را بلند نکنیم چه میشود؟ وقتی درِ مکاتب و دانشگاهها به رویمان بسته میشود و اجازه کار نداریم، این مرگ تدریجی است. ما نسبت به نسلهای آینده مسئول هستیم تا از حق آنها دفاع کنیم. اینطور نباشد که از ما بپرسند چطور خاموش تماشا کردید؟ شاید در هیچکجای کره زمین مثل افغانستان نقض حقوق بشر و نقض حقوق زنان آشکار نباشد ولی ما با وجود خطرات وظیفه خود میدانیم که صدای خود را بلند کنیم.
وی در معرفی تیم «اتحاد و همبستگی زنان افغانستان» گفت: این گروه جمعی از زنان افغانستان هستند که در حکومت پیشین مشغول به کار بوده و اکنون آن را از دست دادهاند. تعدادی از معلمین، کارمندان حکومتی و فعالان حقوق زن با ما هستند. برخی از آنها دخترانی دارند که از رفتن به مکتب محروم شدهاند. همچنین تودههای مردم با ما هستند که قربانی سیاستهای اشتباه و افراطی طالبان شدهاند. ما شناخت قبلی از یکدیگر نداشتیم. بعد از روی کار آمدن امارت و طی تظاهراتی که زنان بااحساس داشتند در ارتباط قرار گرفتیم و این تیم تشکیل شد. در رأس این گروه خانم «زهرا محمدی» هستند که در بند طالبان بودند و فعلا آزاد شدهاند. تعداد دیگری از خانمها هستند که مجبورند به دلیل محدودیت بینهایتی که وجود دارد، برای مدتی صدایشان را خاموش نگه دارند ولی با انگیزه بالا همراه ما هستند و در کابل و در ولایات فعالیت میکنند. شعار ما نان، کار، آموزش است.
برای رسیدن به حقوق انسانی و اسلامی خود تلاش میکنیم. تیم «اتحاد و همبستگی زنان افغانستان» با سیاسیون گذشته، گروههای افراطی، گروههای ضد اسلامی و اسلامستیز سر و کاری ندارد.
خراسانی در پایان گفت: از همدلی شما تشکر میکنم، همچنین از تمام مخاطبان میخواهم زنان افغانستان را تنها نگذارند. نه فقط زنان بلکه تمام مردم افغانستان قربانی خشونت و افراطیگری میشوند. امروز هر یک به بهانهای مثل داشتن مذهب متفاوت یا زبان متفاوت با طالبان شکنجه میشوند. مردم افغانستان مردم قهرمانی هستند. مردم ما را تنها نگذارید. انشاءالله روزی فرا میرسد که مشکلات حل میشوند. مردم افغانستان صاحبان اصلی کشور هستند. جالب است که به ما لقب "کولابی"[کولاب شهری در تاجیکستان است]دادهاند در حالی که ما کولابی نیستیم. ما کشور را معامله نکردهایم. گفته آمر صاحب شهید، قهرمان ملی را یادآور میشوم که: کشورهایی که به آنها تجاوز میشود و از خود دفاع میکنند، همیشه حق به جانب هستند. هموطنان ما امروز حق به جانب هستند. به امید روزی که به آبادی و آزادی کشور خود برسیم.
□
پینوشت:
یکی دو هفته پیشتر طالبان دانشجویان دختران بامیانی را برای یک جلسه دانشجویی فراخواندند. اما پس از حضور دختران متوجه شدند که در سالن شعارهایی در حمایت از طالبان نصب شده و عملا دوربینهای خبری فراخوانده شدهاند تا تجمع آنها را یک اجتماع حمایت از طالبان برای رسانهها نمایش دهند. آنها این محفل را بهم زده و بنرها و شعارها را پاره کردند.
پیامد آن خبر رسید حسب هدایت ریاست ۰۶۴ برای ریاست استخبارات طالبان در بامیان تمام دخترانی که در محفل به امارت بیاحترامی نمودهاند شناسایی، دستگیر و مجازات شوند. تا عبرتی باشند برای تمام زنان که علیه امارت فعالیت دارند. این هدایت استخبارات حالا در مرحله اجرایی میباشد و ریاست استخبارات بامیان روی شناسایی دختران معترض کار دارند تا تمامشان را دستگیر و حتی بگونه مخفی سر به نیست نمایند. تعدادی از ایشان شناسایی شده و تعداد هم دستگیر شدهاند. کار بالای دیگر دختران جریان دارد . https://panjshirnews.com/vdcicza32t1aw.bct.html
panjshirnews.com/vdcicza32t1aw.bct.html
